Testy in vitro, dosłow­nie: w szkle, to testy wyko­ny­wane w labo­ra­to­rium na prób­kach pobra­nych od pacjenta.

Uczu­le­nie na daną sub­stan­cję (aler­gen) powo­duje wytwo­rze­nie się w orga­ni­zmie pacjenta tzw. immu­no­lo­gicz­nych „komó­rek pamięci”, które przy kolej­nym zetknię­ciu z aler­ge­nem bły­ska­wicz­nie akty­wują się i powo­dują powsta­nie stanu zapal­nego. Zarówno obec­ność komó­rek pamięci, obec­ność pro­du­ko­wa­nych przez nie­które z nich prze­ciw­ciał, jak i ich funk­cjo­no­wa­nie po roz­po­zna­niu aler­genu mogą być testo­wane in vitro, co wyko­rzy­sty­wane jest w dia­gno­styce alergii.

Zalety testów in vitro:

• cha­rak­te­ry­zują się wysoką czu­ło­ścią i specyficznością
• umoż­li­wiają testo­wa­nie wielu anty­ge­nów na raz
• nie powo­dują żadnego ryzyka dla pacjenta, gdyż pacjent nie styka się z alergenem
• mogą być prze­pro­wa­dzane u pacjen­tów zaży­wa­ją­cych leki prze­ciw­hi­sta­mi­nowe i cier­pią­cych na cho­roby skóry

Wykry­wa­nie prze­ciw­ciał IgE

Aler­gia typu I cha­rak­te­ry­zuje się pod­wyż­szo­nym stę­że­niem prze­ciw­ciał typu IgE w suro­wicy pacjenta. Prze­ciw­ciała te są spe­cy­ficzne dla uczu­la­ją­cego antygenu.

Pomiar stę­że­nie spe­cy­ficz­nych prze­ciw­ciał IgE we krwi jest stan­dar­do­wym testem wykry­wa­ją­cym aler­gię, który umoż­li­wia także ocenę stop­nia uczu­le­nia (im wię­cej prze­ciw­ciała, tym sil­niej­sza reakcja!)

W cza­sie testu suro­wice pacjenta nakłada się na płytkę pokrytą testo­wa­nym anty­ge­nem. Prze­ciw­ciała spe­cy­ficzne przy­kle­jają się do anty­genu i pozo­stają na płytce po jej wypłu­ka­niu. Następ­nie płytkę „wywo­łuje” się poprzez doda­nie odczyn­nika iden­ty­fi­ku­ją­cego zwią­zane przeciwciała.

Dostępne testy to:

• RAST
• ELISA

Inne testy aler­gii typu I

W przy­padku kiedy bada­nie poziomu prze­ciw­ciał IgE nie daje roz­strzy­ga­ją­cej odpo­wie­dzi, moż­liwe jest testo­wa­nie innych czyn­ni­ków bio­rą­cych udział w reak­cji aler­gicz­nej typu I. Więk­szość z poni­żej wymie­nio­nych testów jest w fazie opra­co­wy­wa­nia i testów kli­nicz­nych, tym nie­mniej publi­ko­wane wyniki wska­zują na ich poten­cjalną uży­tecz­ność w dia­gno­styce alergii.

• pomiar akty­wa­cji bazo­fili: pro­duk­cja hista­miny (HRT), akty­wa­cja komó­rek (CAST)
• pomiar stę­że­nia prze­ciw­ciał typu IgG, IgG1, IgG4, IgA
• pomiar poziomu tryptazy
• bada­nie obec­no­ści nacieku eozynofili

Testo­wa­nie funk­cji komó­rek układu odpornościowego

Aler­gia typu IV jest reak­cją opóź­nioną (jej roz­wi­nię­cie zaj­muje 12 do 48 godzin), przez co jej dia­gno­styka jest znacz­nie utrud­niona. Reak­cja aler­giczna w tym przy­padku spo­wo­do­wana jest akty­wa­cją komó­rek zwa­nych lim­fo­cy­tami przez alergen.

Szyb­kość namna­ża­nia się, typ zak­ty­wo­wa­nych komó­rek i rodzaj pro­du­ko­wa­nych sub­stan­cji mogą być badane w labo­ra­to­rium, umoż­li­wia­jąc dia­gno­stykę tego typu alergii.

W chwili obec­nej testy labo­ra­to­ryjne aler­gii typu IV nie są powszech­nie dostępne, jedy­nie w nie­któ­rych ośrod­kach aka­de­mic­kich sto­suje się je w prak­tyce kli­nicz­nej przy dia­gno­styce aler­gii na leki.